gwasz, papier, 22,8 x 32,5 cm, 1959
Dodatkowe opłaty: +5% / 3% Droit de suite
JANUSZ
TARABUŁA
(Kraków
1931- Kraków 2026)
Klasyk polskiego malarstwa materii, nazywany „malarzem metafizycznym”. Uprawiał
malarstwo sztalugowe i monumentalne, rysunek i grafikę. Studia ukończył w 1956 roku na Wydziale Malarstwa
w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (dyplom w pracowni
Czesława Rzepińskiego). Współzałożyciel Grupy Nowohuckiej
(1956-61), która odwołuje się do obrazu-przedmiotu,
budowanego z „niemalarskich” materii, a staje
przeciwko panującemu w akademii postimpresjonizmowi.
Od 1961 członek Grupy Krakowskiej. Tarabuła wykonywał
w latach 60-tych obrazy strukturalne o szlachetnych
powierzchniach, tworzące z ówczesnej „polskiej biedy”
wyrafinowaną estetykę. Ich hieratyczne układy oraz tytuły:
„Chusta”, „Szata”, „Światło”, „Wieża”… –
świadczą o ukrytych treściach symbolicznych, wiązanych
przez krytykę z podłożem filozoficzno-religijnym.
W latach 70-tych intelektualno-kontemplacyjny charakter
malarstwa Tarabuły wzbogacony zostaje o kolor, traktowany
jednak bardzo oszczędnie, oraz o motywy geometrii
i astronomii. Lata 80-te to dalsze poszerzenie palety
i powrót figuracji, niezwykle zresztą umownej. Twórca
polichromii kościelnych, m.in. w kościele
w Niemysłowicach na Opolszczyźnie (1963).
