Wymiary: 27,3 x 24 cm (wymiary każdej pracy)
na odwrociu każdej pracy pieczęć z opisem oraz odręcznym datowaniem i sygnaturą: 'ALINA SZAPOCZNIKOW | "Fotorzeźba" - 1971 | Nr 457, s. 188 wg Jola Gola, Katalog rzeźb | Aliny Szapocznikow, Kraków 2001 | Seria 20 zdjęć: [Nr _/10 - przekreślone] | Zdjęcie Nr 01/20 [kolejne nr na reszcie prac] | Autentyczność dzieła potwierdzona przez jedynego spadkobiercę | Piotra STANISŁAWSKIEGO (Paryż) | Paryz, dnia Paris 17.IV.2004 [odręcznie] | Próba A [odręcznie] | Podpis: | Piotr Stanisławski | [sygnatura]'
Wystawiany
„Instant et Chose”, Galeria Aurora, Genewa, 7-30.10.1971
„Alina Szapocznikow. Fotorzeźby 1971”, Galeria Foto Medium Art, Wrocław, 6-26.06.1978
„Alina Szapocznikow. Fotorzeźby 1971”, Salon Krytyków BWA, Lublin, czerwiec 1978
Annette Messager, Alina Szapocznikow, Christian Boltański, Jerzy Olek, Zdzisław Jurkiewicz, Galeria Foto Medium Art, Wrocław, kwiecień 1979
Alina Szapocznikow 1926-1973, Galeria Sztuki Współczesnej Zachęta, Warszawa, 18.05-5.07.1998
Alina Szapocznikow 1926-1973, Muzeum Sztuki, Łódź, 9.01-21.02.1999
„Alina Szapocznikow. Zatrzymać życie. Rysunki i rzeźby”, Galeria IRSA Fine Art, Warszawa, 14.05-31.07.2004
Documenta 12, Museum Fridericianum, Kassel, 16.06-23.09.2007
„Photographies. Nouvelles acquisitions 2003-2007”, Centre Pompidou, Paryż, 7.11.2007-7.01.2008
Alina Szapocznikow, Broadway 1602, Nowy Jork, 18.11.2007-5.01.2008
„On Time. East Wing Collection VIII”, Courtauld Institute of Art, Londyn, 26.01.2008-26.06.2009
„The Photographic Object”, The Photographers Gallery, Londyn, 23.04-13.06.2009
„elles@centrepompidou. Artistes femmes dans les collections du Musée National d'Art Moderne Centre de Création Industrielle”, Centre Pompidou, Paryż, 27.05.2009-21.02.2011
„Out of My Mouth. The Photosculptures of Alina Szapocznikow”, Henry Moore Institute, Leeds, 3.06-29.08.2010
„The Original Copy. Photography of Sculpture 1839 to Today”, Museum of Modern Art, Nowy Jork, 1.08-1.11.2010
„FotoSkulptur. Die Fotografie der Skulptur 1839 bis heute”, Kunsthaus Zürich, Zurych, 21.02-13.05.2011
„Alina Szapocznikow. Sculpture Undone 1955-1972”, WIELS Contemporary Art Centre, Bruksela, 10.09.2011-8.01.2012
„Elles. Women Artists in the collection of the Centre Pompidou”, Seattle Art Museum, Seattle, 9.10.2012-13.01.2013
„Alina Szapocznikow. Body Traces”, Tel Aviv Museum of Art, Tel Awiw, 7.02-31.05.2014
„Bittersüße Transformation”, Kunsthaus Graz, Graz, 26.05-28.08.2016
„The Pencil of Culture. 10 ans d'acquisitions de photographies au Centre Pompidou”, Galeries Nationales du Grand Palais, Paryż, 9-13.11.2016
„Le Spectre du Surréalisme”, Les Rencontres d'Arles, Arles, 3.07-24.09.2017
Stała ekspozycja kolekcji sztuki współczesnej, Centre Pompidou, Paryż, 2018-2019
„Alina Szapocznikow. Human Landscapes”, Staatliche Kunsthalle, Baden-Baden, 21.07-7.10.2018
„Alina Szapocznikow, 1962-1972. To Exalt the Ephemeral”, Hauser & Wirth, Londyn, 7.02-14.08.2020
„Le pli du ventre cosmique”, Bétonsalon - Centre for Art and Research, Paryż, 16.09-27.11.2021
„Plastic World”, Schirn Kunsthalle, Frankfurt nad Menem, 22.06-1.10.2023
„Pali się piękno”, Objekt Gallery, Warszawa, 1.10-28.11.2025
Literatura
Ryszard Łubowicz, Dwa oblicza fotografii, „Wieczór Wrocławia”, nr 106, 1979, s. 3
Andrzej Baranowski, Rzeczywistość kreowana przez fotografię, „Gazeta Robotnicza”, nr 115, 1979, s. 5
Ryszard Łubowicz, „Fot-Art” i „Foto-Medium”, „Sigma”, nr 8-9, 1978/1979, s. 28
Iwona Szmelter, Fenomen Sztuki Współczesnej a Konserwacja, „Biuletyn Informacyjny Konserwatorów Dzieł Sztuki”, nr 2, 1997, s. 16
Jola Gola, On the matter of sculpture. Several considerations devoted to Alina Szapocznikow, „Biuletyn Informacyjny Konserwatorów Dzieł Sztuki”, nr 2, 1997, s. 130
Jola Gola, Na marginesie pewnej wystawy, „Rzeźba Polska”, t. VI (1992-1993), 1997, s. 15-16
Urszula Czartoryska, Transgresja. O przesłaniu twórczości Aliny Szapocznikow, „Twórczość”, nr 10, 1998, s. 78
Alina Szapocznikow. Zatrzymać życie. Rysunki i rzeźby, katalog wystawy, Galeria IRSA Fine Art, red. Józef Grabski, Kraków-Warszawa 2004, s. 283-291 (il.), 337
Documenta 12, katalog wystawy, red. Isabella Marte, Kassel 2007, s. 90-91 (il.), 282-283 (spis)
Alina Szapocznikow, Fotorzeźby, „Piktogram”, nr 8, 2007, s. 96-109 (il.)
Neue Galerie. Rundgang, „Kunstforum”, nr 187, 2007, s. 278-279 (il.)
Jonathan Griffin, The Restlessly Experimental Work of Alina Szapocznikow, „Frieze”, 22.01.2008, online: https://www.frieze.com/article/restlessly-experimental-work-alina-szapocznikow [dostęp: 29.08.2026]
Dagmara Budzbon, O krótkiej historii obecności Szapocznikow na Wyspach Brytyjskich, „Obieg”, 8.04.2009 (il.), online: https://archiwum-obieg.u-jazdowski.pl/prezentacje/10100 [dostęp: 28.09.2026]
Jola Gola, Alina Szapocznikow. Portret radosny i szokujący, „Sztuka.pl”, nr 5, 2009, s. 10 (il.)
elles@centrepompidou. Women Artists in the Collection of the Musée National d'Art Moderne Centre de Création Industrielle, katalog wystawy, Centre Pompidou, red. Camille Morineau, Annalisa Rimmaudo, Paryż 2009, s. 145 (il.)
100 Chefs-d'œuvre du XXe siècle dans les collections du Centre Pompidou, Paryż 2010, s. 64 (il.)
The Original Copy. Photography of Sculpture, 1839 to Today, katalog wystawy, Museum of Modern Art, red. David Frankel, Nowy Jork 2010, poz. kat. 166-171, s. 166 (il.), 168 (wzmiankowany)
„Henri Moore Institute Newsletter”, nr 90, 2010, nlb.
Jan Verwoert, Mouth to Mouth, „Frieze”, nr 129, 2010, s. 113 (il.)
Alina Szapocznikow. Awkward Objects, red. Agata Jakubowska, Warszawa 2011, s. 35, 121, 152 (il.), 283 (spis)
Elena Filipovic, Joanna Mytkowska, Alina Szapocznikow. Sculpture Undone 1955-1972, katalog wystawy, WIELS Contemporary Art Centre, Hammer Museum, Wexner Center for the Arts, Museum of Modern Art, Nowy Jork 2011, s. 61-63, 65, 199 (il.), 60, 64, 76, 130, 197 (wzmiankowany), 210 (spis)
Adam Szymczyk, Touching from a Distance. The Art of Alina Szapocznikow, „Artforum”, nr 3, 2011, s. 228-229 (il.)
Alina Szapocznikow. Body Traces, katalog wystawy, Tel Aviv Museum of Art, red. Ahuva Israel, Tel Awiw 2014, s. 86-91, okładka (il.) 117, 136, 141-142, 144 (wzmiankowany), 110 (spis)
Marek Beylin, Ferwor. Życie Aliny Szapocznikow, Kraków-Warszawa 2015, s. 229-231 (il.)
The Pencil of Culture. 10 ans d'acquisitions de photographies au Centre Pompidou, katalog wystawy, Grand Palais, Paryż 2016, s. 28-31 (il.)
Bittersüße Transformation. Alina Szapocznikow, Kateřina Vincourová und Camille Henrot, katalog wystawy, Kunsthaus Graz, red., Katrin Bucher, Graz 2016, s. 12-13, 21, 24-25 (il.), 18, 30, 40, 54, 62 (wzmiankowany), 69 (spis)
Agata Jakubowska, Alina Szapocznikow - dotyk, „Sensualność w Kulturze Polskiej”, 15.04.2024, online: https://sensualnosc.bn.org.pl/alina-szapocznikow-dotyk-685/ [dostęp: 28.09.2026]
Dagmara Budzbon-Szymańska, Alina Szapocznikow i Roman Cieślewicz: Fotorzeźby, „Kwartalnik Rzeźby Polskiej Orońsko”, nr 1, 2026, s. 76-85 (il.)
Piotr Policht, 10 najważniejszych dzieł Aliny Szapocznikow, „Culture.pl”, 8.05.2026 (il.), online: https://culture.pl/pl/artykul/10-najwazniejszych-dziel-aliny-szapocznikow [dostęp: 28.09.2026]
Biogram
Alina Szapocznikow urodziła się 16 maja 1926 r. w Kaliszu. Pochodziła z rodziny żydowskich lekarzy. W czasie wojny przebywała w getcie w Pabianicach, a potem kolejno więziona była w niemieckich obozach koncentracyjnych: Auschwitz-Birkenau, Bergen-Belsen i Theresienstadt. Po wyzwoleniu, mimo iż jej matka wróciła do Łodzi, Szapocznikow zdecydowała się zamieszkać w Pradze. Podjęła tam artystyczną praktykę w pracowni rzeźbiarza Otokara Velimskiego, a następnie rozpoczęła studia w Wyższej Szkole Artystyczno-Przemysłowej. Dzięki stypendium Szapocznikow cztery lata studiowała w paryskiej École nationale supérieure des beaux-arts. Ciężka choroba zmusiła ją jednak do przerwania nauki. W 1951 r. artystka wróciła do Polski i na stałe osiadła w Warszawie, gdzie posiadała pracownię. Początkowo wykonywała rzeźby w obowiązującym socrealistycznym stylu, były to głównie projekty i realizacje pomnikowe. Po tzw. odwilży w połowie lat 50. mogła wreszcie pokazać to, co ją fascynowało: formę i tworzywo. Powstają wtedy rzeźby wyznaczające kolejne etapy w twórczości artystki. Figury kobiet: Pierwsza miłość, Trudny wiek; organiczne formy: Pnąca, Bellissima; rozpięte na stalowych rusztowaniach masy materii, które zdają się drwić z prawa grawitacji: Maria Magdalena, Błazen. W 1963 roku wyjechała z kraju i na stałe zamieszkała w Paryżu. W pracowni w Malakoff eksperymentowała z nowymi materiałami: poliestrem czy poliuretanem. Tworzyła głownie kompozycje przestrzenne z wykorzystaniem odlewów własnego ciała, jak i osób jej bliskich. Pod koniec życia niektóre z jej projektów miały charakter konceptualny. Zmarła dziesięć lat później, w sanatorium Praz-Coutant w Passy, po długich zmaganiach z chorobą nowotworową. Za decydujące dla odczytywania sztuki Szapocznikow uznać można eksponowanie napięć i kontrastów istniejących pomiędzy pięknem – brzydotą, radością – smutkiem, wewnętrzną energią – rozpadem, witalnością – niedomaganiami ciała. Ten punkt wyjścia wynika z patrzenia na jej dzieła przez pryzmat biografii, która uległa swego rodzaju procesowi mitologizacji. Na podstawie tekstów pisanych z perspektywy wspomnień wyłonił się spójny obraz Szapocznikow – pełnej życia, ciężko doświadczonej przez los, wcześnie zmarłej pięknej kobiety. Jej pogoda ducha, uroda, energia widoczna w sposobie bycia i tworzenia, w zestawieniu z ciężkimi doświadczeniami: pobytem w getcie i obozach koncentracyjnych, przebytą gruźlicą, niemożliwością urodzenia dziecka i chorobą nowotworową, wydają się rzucać cień na całą jej spuściznę artystyczną oraz stanowić jeden z głównych kluczy interpretacyjnych.
