Litografia warsztatowa na papierze Arches, 33 x 49 cm w świetle passe-partout, oprawiona w ramę o wymiarach 48 x 64 cm
Luksusowa edycja sfinansowana przez Banka Popolare di Milano.
Wydawca : Arti Grafiche Milanesi , wykonano w prestiżowym Atelier Fernanda Mourlot (założone w 1852 roku w Paryżu, najważniejsze centrum litografii artystycznej na świecie.)
Cyklem prac Pablo Picassa zatytułowanym „Obiady na trawie" (oryg. „Le Déjeuner sur l'herbe") jest obszerna seria wariacji, w której hiszpański mistrz w twórczy sposób zmierzył się z monumentalnym i kontrowersyjnym na tamte czasy, obrazem Édouarda Maneta o tym samym tytule, znanym w Polsce jako „Śniadanie na trawie".
Cykl powstał głównie w latach 1959–1962 (choć bywają datowane nawet na 1954, gdy zaczął powstawać szkicownik, aż do 1964). Picasso stworzył: 27 obrazów olejnych, ponad 150 rysunków, szkiców , litografii i linorytów.
Picasso był zafascynowany obrazem Maneta, który w 1863 roku wywołał skandal w Paryżu, stanowiąc przełom w malarstwie nowoczesnym. Poprzez swoje wariacje, Picasso podjął dialog z Manetem i jego podejściem do tematu aktu i kompozycji, jednocześnie włączając te motywy w swój własny, unikalny język artystyczny.
Picasso w swojej seria prac poddaje oryginalne dzieło Maneta radykalnej transformacji, zgodnie z jego postkubistyczną estetyką: zachowuje główny schemat kompozycyjny Maneta: dwie ubrane postaci męskie i naga kobieta na pierwszym planie oraz kolejna postać kobieca w tle, kąpiąca się w strumieniu.
Manetowski realizm i sposób ujęcia światła zostają zastąpione przez kubistyczne, a czasem ekspresjonistyczne deformacje. Picasso stosuje intensywniejszą, często bardziej jaskrawą i uproszczoną paletę barw, odbiegającą od tonacji Maneta.
Unikalnym aspektem cyklu jest realizacja sceny Maneta w formie rzeźb plenerowych. Picasso stworzył makiety, które następnie zrealizował norweski artysta Carl Nesjar w wielkim formacie przy użyciu betonu i piaskowania (np. rzeźba w Moderna Museet w Sztokholmie).
Cykl „Obiady na trawie" jest świadectwem późnej, ale intensywnej twórczości Picassa, w której demonstrował swoją swobodę w czerpaniu z tradycji, jednocześnie ją dekonstruując i przekształcając.
