Giclee, papier welinowy Arches, 77 x 60 cm w świetle oprawy; oprawiona w ramę oraz w podwójne passe – partout ze złotymi sliperami
Sygn. z płyty p.d. „LEMPICKA”
Wykonawca: Elite Lithoraphers, Edmonton, Kanada
Licencja: Tamara de Lempicka Estate, LLC Canada
Referencje: A. Blondel, Tamara de Lempicka, Catalogue raisonné, 1921-1979, Lausanne, 1999
To obraz dla konesera, który szuka w Łempickiej czegoś więcej niż tylko skandalu. To dowód na jej niesamowity warsztat malarski – umiejętność oddania miękkości piór, ciepła skóry i spokoju ducha.
To jeden z najbardziej lirycznych i subtelnych obrazów w całym dorobku Tamary Łempickiej. Ten obraz jest inny – to „łagodna twarz" Tamary. Zamiast wyzywającego spojrzenia, mamy tu melancholię, zadumę i delikatność..
Złociste włosy modelki, namalowane w formie regularnych, geometrycznych fal, to kwintesencja fryzur lat 20. Ich metaliczny blask w połączeniu z ciemnym, głębokim tłem sprawia, że postać.
Wielu badaczy dopatruje się w tej twarzy rysów córki Tamary – Kizette, choć w nieco bardziej wyidealizowanej, dojrzałej formie.
Oryginał obrazu przez pewien czas (od około 1978 roku) znajdował się w prywatnej kolekcji Jacka Nicholsona, który jest wielkim miłośnikiem i kolekcjonerem twórczości Łempickiej.
„Kierowała się swoimi regułami, a były to reguły lat dwudziestych. Interesowali ją jedynie ludzie, których nazywała «najlepszymi» — arystokracja, bogacze i elita intelektualna. Jak każdy utalentowany człowiek, matka była przekonana, że należy się jej wszystko, co może dać świat — czymś naturalnym były dla niej spotkania z ludźmi, którzy mogli okazać pomoc lub przyczynić się do rozwoju jej ego. Żyła na Rive Gauche, gdzie obowiązkowo mieszkali artyści, i nie znosiła wszystkiego, co mieszczańskie, przeciętne lub «ładne». Nosiła jedynie luksusowe ubrania, chcąc olśnić publiczność i wytworzyć aurę tajemnicy wokół swojej przeszłości, wieku, życia w Polsce i Rosji, a nawet wokół swojej rodziny. Polska dziewczyna z dobrego domu, małoletnia panna młoda, emigrantka, młodziutka matka — wszystkie te figury niczym parawany z garderoby diwy obaliło jej malarstwo. W ich miejsce pojawiło się nowoczesne, fascynujące, wyrafinowane, a nawet dekadenckie piękno ze słynnego autoportretu, który wkrótce potem namalowała na okładkę modowego czasopisma «Die Dame». «Żyję na marginesie społeczeństwa — mawiała Tamara — dla takich jak ja powszechne zasady nie obowiązują». Od samego początku jedynym celem mojej matki był styl".
Literatura:
T. de Lempicka, Annotated Photo Albums, Houston, 1923, no. 63. (ilustrated)
K. de Lempicka-Foxhall & C.L. Phillips, Passion by Design, the Arts and Times of Tamara de Lempicka, New York, 1987, p. 110 (illustrated).
E. Thormann, Tamara de Lempicka, Kunstkritik und Künstlerinnen in Paris, Berlin, 1993, no. 58 (illustrated p. 189).
Tamara Łempicka - polska artystka o światowej renomie, ikona art deco i dwudziestolecia międzywojennego. Wczesną młodość spędziła Warszawie (gdzie się urodziła), w Szwajcarii (gdzie uczęszczała do szkoły z internatem) oraz Petersburgu (gdzie poznała swojego pierwszego męża Tadeusza Łempickiego). W tym okresie poznała Włochy a wraz z nimi renesansowych mistrzów stanowiących niewyczerpane źródło inspiracji. W 1918 roku wprowadziła się do Paryża. W stolicy Francji rozpoczęła studia malarskie i odkryła kubizm który stał się sztandarowym elementem jej twórczości. Wraz wybuchem drugiej wojny światowej przeprowadziła się do Stanów Zjednoczonych by następnie resztę życia spędzić w Meksyku. Tam też została "pochowana", zgodnie z ostatnią wolą artystki jej prochy rozsypane zostały przy wulkanie Popocatepetl.
„Malowałam królów i prostytutki. Maluje tych, którzy są dla mnie inspirujący i powodują, że czuje wibracje."
