David PATARAIA (ur. 1971), Pokręcony byk, 2026

olej, płótno, 70 x 120 cm, sygn. p.d.: David Pataraia

Urodził się w 1971 roku w małej gruzińskiej wiosce Kwemo Chibati. Jego dziadek, Markiane Pataraia, był najstarszym pasterzem w całej Gruzji, wypasając krowy i owce na górskich stokach oddalonych od wybrzeża Morza Czarnego, gdzie niegdyś leżała starożytna Kolchida. Ojciec przewoził herbatę do miasta swoją znakomicie utrzymaną ciężarówką, a matka zbierała liście herbaty i dbała o dom oraz ogród. Brat Davida ma własną rodzinę. Nikt w domu nie interesował się sztuką – poza dziadkiem, który rzeźbił piękne łyżeczki z drzewa wiśniowego.

Już w przedszkolu nauczyciele zauważyli, że jego koła były niezwykle symetryczne. Szybko zdał sobie sprawę, że może zamieniać rysowane koła na całusy, a zręcznie przerysowywał zwierzęta z książeczek – za co bliscy zaczęli nazywać go „Leonardo”, żartobliwie poklepując po głowie, czego David nie lubił. To doświadczenie zainspirowało go do postanowienia: „Przysięgam sobie być lepszym malarzem niż nieodgadniony Leonardo” – o którym jeszcze wtedy nic nie wiedział.

Jego pierwszym poważnym dziełem, wykonanym w wieku trzynastu lat, był obraz metalowego garnka mamy. Kółko plastyczne w miejscowym domu kultury prowadził Tamazi Chkhaidze – rzeźbiarz, który zmobilizował rodziców Davida, by posłali go do szkoły plastycznej. Później w Tbilisi ukończył szkołę plastyczną im. Jakoba Nikoladze, równolegle dostając się na Akademię Sztuk Pięknych na wydział grafiki. Po pierwszym roku studiów, w 1991 roku, zupełnie przypadkowo wyjechał do Polski z grupą pracowników fizycznych. Miał zostać dwa miesiące, a pozostał aż do dziś. Obecnie mieszka w Warszawie, ma żonę i dzieci.

O artyście

David Pataraia urodził się w Gruzji w 1971 roku; od ponad 24 lat mieszka i tworzy w Polsce. Studiował w ASP w Tbilisi, a naukę kontynuował na warszawskiej, poznańskiej i krakowskiej ASP. W swoim dorobku ma kilkadziesiąt wystaw, zarówno indywidualnych, jak i zbiorowych, a jego prace znajdują się w kolekcjach prywatnych i muzealnych na całym świecie.

Jest artystą obdarzonym wyjątkową wrażliwością i wyobraźnią. Jego twórczość cechuje niezwykła różnorodność: oprócz barwnych prac dedykowanych dzieciom, tworzy akty, abstrakcje, obrazy z wizerunkiem byka i koguta, a także prace nawiązujące tematyką do tradycji i kultury, w której dorastał. David Pataraia jest również wybitnym portrecistą.

Wszystkie jego prace cechuje bogactwo kolorów – nasyconych, intensywnych barw, dzięki czemu artysta zaraża odbiorców swoim optymizmem. W jego świecie odbiorca i dzieło wchodzą w bliski, osobisty kontakt; trudno zachować dystans, gdy sam artysta zaprasza do wspólnej zabawy i przeżyć.

Stosuje różnorodne techniki i materiały: drewno, metal, plastik, tworząc obrazy 3D. Połączenie różnych faktur i surowców pozwala „dotknąć” rzeczywistości kreowanej przez twórcę.

Żona artysty to Katarzyna Królikowska-Pataraia.

Życiorys artystyczny

Urodził się 6 maja 1971 roku w Lanczchuti, Kwemo Chibati, Gruzja. Ukończył średnią Szkołę Sztuk Plastycznych im. Jakoba Nikoladze w Tbilisi. Studiował na wydziale grafiki pod kierunkiem prof. Dawida Uruszadze, Gogi Cereteli i Tamazi Chkhaidze. Naukę kontynuował w Polsce na wydziałach grafiki (Warszawa) i malarstwa (Poznań, Kraków).

Wystawy (wybrane)

1990 – Ilustracja książki „Fantomass”, przekład w języku gruzińskim

1991 – Projekt animacyjny do programu „Warianty”, Warszawa

1991 – Galeria na Kole, Warszawa

1992 – Galeria na Kole, Warszawa (cykl obrazów inspirowanych spektaklem H. Purcella „Dydona i Eneasz”)

1992 – Muzeum na Woli „Egzotyczny Gruzini”, Warszawa

1993 – Wydział grafiki ASP w Warszawie (rok akademicki)

1993 – Cykl rysunków inspirowany operą „Król Ubu” Krzysztofa Pendereckiego

1993 – Artystyczne stypendium Fundacji im. St. Batorego, Warszawa

1993 – Muzeum Niepodległości, Warszawa

1993 – Autor plakatu „Sen nocy letniej” Szekspira, Teatr Nowy, Warszawa

1994/1995 – Wydział malarstwa ASP w Poznaniu

1994 – Galeria w Tarnowskich Górach

1994 – Teatr Powszechny, Warszawa

1994 – Muzeum EPEO, Nocara, prowincja Cosenza, Włochy

1995 – Teatr Wielki w Poznaniu, interpretacja rysunków „Tasso i Cervantes”

1996 – Galeria Arka, Warszawa

1997/1998 – ASP w Krakowie, wydział malarstwa (jeden semestr)

1997 – Galeria na Kole, Warszawa (portrety)

1997 – Wystawa indywidualna w domu Michała Bristigera

1998 – Plakat „Król Lear” Szekspira, Teatr Nowy, Warszawa

1998 – Galeria Arka, Warszawa

1998 – Galeria Wilcza 22, Warszawa

1999/2000 – Prowadził Galerię Autorską „Atelier D&G”, Warszawa

1999/2004 – Szkoła rysunku, Warszawa

2000 – Restauracja Wierzynek, Kraków

2000 – Galeria Millart „Giełda/Praga”, Warszawa

2001 – Galeria Arka, Warszawa

2004 – Galeria Piękny Świat, Warszawa („Śladami fantazji”)

2004 – Oslo, Norwegia

2005 – Muzeum Sztuki Współczesnej, pokaz „Portret Achmatowej”, Warszawa

2005 – Wola Park, Warszawa

2006 – Galeria Luksfera, Warszawa

2007 – Klub M25, Warszawa

2008 – Fundacja Abdank Polska, Warszawa

2008 – Uniwersytet Warszawski, pokaz „Portret Św. Grzegorza Peradze”

2009 – Wystawa na Uniwersytecie im. Św. Grz. Peradze w Tbilisi

2010 – Galeria Klitka, Warszawa („Tu ja, tam Ty”)

2011–2013 – Prowadził Pracownię Artystyczną „Czibateli” w Koneserze, Warszawa (wsparcie Huberta Sylwestra)

2012 – Wystawa indywidualna w Dorum Art, Koneser, Warszawa

2011 – Symfonia Warsovia / De Muzyka – „Pasażerka” według filmu Andrzeja Munka, Warszawa

2012 – Kontynent, Warszawa

2012 – Polski Związek Jazzu, Warszawa

2012 – Noc Pragi, Warszawa

2011–2013 – Noc Muzeów, pracownia Czibateli

2013 – Galeria ArtPistols, Warszawa

2013 – GWP w Warszawie, aukcja charytatywna (obraz „Hossa” sprzedany za 25 000 zł)

2013 – Kolonia Artystyczna Piaseczno

2013 – Scena Laboratorium Muzeum Sztuki Współczesnej „Lorca”

2013 – Hotel Sofitel, aukcja charytatywna (obraz sprzedany za 25 000 zł)

2014 – Galeria ArtPistols, Warszawa

2014 – GPW w Warszawie (wystawa indywidualna)

2014 – Hotel Marriott, aukcja (obrazy osiągnęły ceny 25 000 zł i 12 000 zł)

2015 – Restauracja Żurawina, wystawa charytatywna

2015 – Noc Muzeum, otwarta Galeria David Pataraia, Warszawa

2015 – Uniwersytet Warszawski, aukcja charytatywna, pomoc dla powodzian z Gruzji

2015 – Galeria Belotto, Warszawa

2015 – Klub sportowy Sinus, Zawady, Warszawa

2015 – Galeria 87, Łódź

2015 – Galeria Kookaburra, Łódź

2015 – Prowadził autorską Galerię „David Pataraia Gallery” w Warszawie przez 11 miesięcy

„Ten, Który Mieszka Między Kropką a Rozmazem”

W pewnym świecie, który istniał pomiędzy paletą a snem, urodził się ktoś, kto nie miał jednej postaci. Nie dlatego, że był zagubiony – ale dlatego, że był zbyt świadomy tego, czym mógłby być. Ludzie w tym świecie nosili etykiety jak paszporty. Jedni byli „Rzeźbiarzem”, drudzy „Filozofem”, a jeszcze inni „Sportowcem”, „Matką”, „Pracownikiem IT”. Ale on… nie chciał być jednym. Mówili mu:

– Wybierz. Maluj to samo. Pisz w jednym stylu. Uporządkuj się, bo świat nie lubi nieostrości.

A on odpowiadał:

– Ale przecież nieostrość to miejsce, gdzie można oddychać.

Był jak światło, które nie chce paść na jeden obiekt, ale woli unosić się między nimi, łaskocząc krawędzie. Był jak embrion emocji, który nie postanowił jeszcze, czy będzie gniewem, czy ekstazą. Był jak obraz, który nie zmieścił się w ramie, i dlatego stał się korytarzem. Zaczął więc tworzyć – nie sztukę, lecz stany istnienia. Nie dla rozpoznania, ale dla tych, którzy też nie wiedzą, kim są. Do jego świata przychodzili ci, którzy czuli się za bardzo, zbyt szeroko, zbyt różnorodnie.

Nie mieścili się w CV, nie pasowali do systemu, mieli w sobie zbyt wiele kolorów, które walczyły o miejsce na płótnie.

Dato – bo tak miał na imię – mówił im tylko:

– Możesz być wszystkim, ale nie musisz naraz. Możesz być nikim, ale też nie zawsze. A najpiękniejsze rzeczy dzieją się wtedy, gdy nikt nie patrzy, a ty i tak tworzysz.

Z czasem nie potrzebował podpisywać obrazów. Ludzie wiedzieli, że to on – po tym, jak się czuli. Nie po stylu, nie po kolorze, lecz po tym, że coś w nich zaczynało oddychać tam, gdzie wcześniej było ściśnięte. I wtedy zrozumieli:

On nie tworzy dla przetrwania. On tworzy, żeby przypomnieć, że przetrwanie to za mało.