Wymiary: 55 x 36 cm
sygnowany i datowany p.d.: 'L. Bałzukiewiczówna | 1913 r.'
opisany ołówkiem na odwrociu: 'Grodno | N 10 | Pomnik Tyzenhauza | w kościele farnym'; na odwrociu papierowa nalepka z opisem pracy ze spuścizny po artystce
Pochodzenie
spuścizna po artystce
Biogram
Pochodziła z rodziny wileńskich intelektualistów. Jej bracia także trudnili się artystycznym rzemiosłem. Józef był malarzem, a Bolesław rzeźbiarzem. Łucja Bałzukiewicz rozpoczęła naukę w rodzinnym mieście. Kształciła się początkowo w tamtejszej Szkole Rysunkowej Iwana Trutniewa. Lata 1907-09 spędziła w Paryżu, gdzie poznała m.in. Henri Martina i Olgę Boznańską, która wywarła silny wpływ na wczesną twórczość młodej malarki. Po krótkim, aczkolwiek owocnym pobycie nad Sekwaną powróciła do Wilna, gdzie mieszkała do końca II wojny światowej. Uczyła rysunku w Państwowym Gimnazjum im. Joachima Lelewela. W 1939 została członkinią Wileńskiego Towarzystwa Artystów Plastyków. Po wojnie, w 1946 roku przeniosła się do Lublina. Wstąpiła tam w szeregi Związku Polskich Artystów Plastyków. Należała także do ugrupowania artystycznego "Zachęta". Jeszcze za jej życia w lubelskim Biurze Wystaw Artystycznych odbyły się jej dwie indywidualne wystawy (w 1962 i 1970). Jej twórczość zdominowały studia portretowe i kompozycje pejzażowe. Z okresu dwudziestolecia międzywojennego pochodzą liczne krajobrazy z terenów Wileńszczyzny, jak również charakterystyczne dla Bałzukiewicz widoki wnętrz wileńskich kościołów. Równie ważną grupę w jej artystycznym oeuvre stanowią obrazy sakralne tworzone dla licznych świątyń.
