Krzysztof Kulicki Kulwietis [1938-2026], Polska/Francja 1998 r., Akt Kobiecy , Erotyk, Art Brut,

Obraz utrzymany w surowo-prymitywnej konwencji, całość w szaro-zielonych barwach, od których odcina się żółty odcień ciała kobiety i szkarłat poduszki. Olej na płótnie, sygnowany "KS 98".
Stan jak na zdjęciach.
Wymiary: 73,7 cm x 100,5 cm
Krzysztof Kulicki (1938–2026) – polski naukowiec (chemik), pisarz, malarz i działacz społeczny.
Urodził się 7 lutego 1938 roku w Warszawie. Ukończył studia chemiczne i uzyskał stopień doktora, po czym podjął pracę naukową w zespole prof. Sylwestra Kaliskiego w Instytucie Fizyki Plazmy i Laserowej Mikrosyntezy Wojskowej Akademii Technicznej. Zajmował się badaniami nad energią termonuklearną, za które otrzymał Państwową Nagrodę Ministra.
W latach 80. pracował jako wykładowca chemii na uniwersytecie w Tiaret (Algieria). Po powrocie do Polski był związany m.in. z Centralnym Ośrodkiem Badawczo-Rozwojowym Aparatury Badawczej i Dydaktycznej „Cobrabit”. Prowadził również prace nad technologiami oczyszczania wody, uzyskując w tej dziedzinie własne rozwiązania patentowe.
Równolegle rozwijał działalność literacką i artystyczną. Debiutował jako pisarz w 1972 roku, publikując powieść „Prosto przed siebie”. Jest autorem kilkunastu utworów prozatorskich, m.in. „Tych kilka osób” (1974), „Niedobre ulice” (1978), „Zbiegowie z ulicy snów” (1979), „Plac Zgody” (1982) czy „KIF” (1989). Jego późna książka „Wehikuł czasu.pl” (2022) ma charakter autobiograficzny i stanowi podsumowanie doświadczeń życiowych.
Był członkiem Związek Literatów Polskich (Oddział Warszawski). Od 2006 do 2013 roku pełnił funkcję założyciela i prezesa Stowarzyszenia Promocji Polskiej Twórczości.
Jako malarz działał pod pseudonimem Kulwietis, nawiązującym do litewskich korzeni rodzinnych (nazwiska Kulwieć/Kulvietis). Tworzył od lat 90., wystawiał swoje prace w galeriach warszawskich oraz za granicą (m.in. w Paryżu, na znanych paryskich targach sztuki "Bastille"), a jego obrazy znajdują się w prywatnych kolekcjach na Zachodzie. Prace malarskie Kulwietisa utrzymane były w charakterystycznej konwencji należącej do stylu art brut, często podejmował temat portretu kobiecego.
Zmarł 8 stycznia 2026 roku w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.
Pozostawił dorobek łączący działalność naukową, literacką i artystyczną, będąc przykładem twórcy o szerokich zainteresowaniach i interdyscyplinarnej aktywności.